| Nieuws | Agenda | Column |
| Foto's | Prijsvraag | Uit in de regio |
| Aanraders | Ontspanning | Toeristisch |
| Raar verpakt |
 |
 |
 |
| Geschreven door Eddy Kerkveld |
| maandag, 28 juni 2010 12:49 |
|
Vorige week had ik het aan de stok met een Unox kant en klaarmaaltijd. Nu ben ik van de ouderwets vers gekookte aardappel-vlees-groente generatie. Ik probeer me daar eigenwijs aan vast te klampen. Maar soms verlangt je lichaam naar iets kant en klaars. Zoiets voel je opkomen. Dan neem je het eerste de beste dat voor het grijpen ligt mee uit de koeling van de supermarkt. Het was nog relatief koud voor de eerste officiële zomerdag, dus tijd voor een overheerlijke andijviestamppotschotel, compleet met jus, spekjes én!! een rookworst! Joepie! Veel te veel geld voor een 1-persoons maaltijd, maar de verpakking zag er veelbelovend uit. Netjes per onderdeel voorgesorteerd in mooie gevormde aaneengesloten plastic bakjes en een schitterend kartonnen omhulsel. Als een klein ventje zo blij, net alsof ik zojuist een doosje Lego had gekregen, liep ik de winkel uit. Thuis aangekomen, honger als een paard, ging ik aan de slag. Eerst de gebruiksaanwijzing maar eens lezen. Dat wou ik voor het koelvak niet doen, omdat ik mezelf altijd mateloos irriteer aan die uitgedijde huisvrouwen die het hele gangpad versperren door uitgebreid het verhaal over koolhydraatgehalte van de inhoud op een verpakking te gaan bestuderen. En daar sta ik, waarom uitgerekend ik, altijd achter. Achteraf had ik het beter wel kunnen doen, want mijn voorbestemde gerecht bleek een magnetronmaaltijd, en ik heb helemaal geen magnetron. Maar gelukkig, het kon ook in een pan met water. De grootste pan achter uit het kastje getrokken, en ik kon verder naar punt 2. "Leg de stamppot en de jus in een laag bijna kokend water". Best ingewikkeld met een elektrisch fornuis die alleen maar hard of nog harder kan, maar ik wist het beessie te temperen, en ik kon verder naar punt 3 op de verpakking. "Verwarm de stamppot gedurende..." Wat?? 25 minuten? Maar ik heb honger en ik wil nu eten. Waarom heet het dan een kant en klaar maaltijd? Dan had ik net zo goed verse andijvie uit de grond kunnen trekken, schoonmaken, aardappelen schillen en koken. Toch, geduldig en nieuwsgierig naar het eindresultaat wachtte ik netjes af. Dan komt het moment dat je de plastic verpakking uit het bijna kokende water moet trekken. Je wil niet de hele bende in de gootsteen kieperen dus het heetwatervissen verloopt toch enigszins klungelig. Rustig blijven, het lipje opzoeken van de naast elkaar verpakte stamppot en jus en hoppaa... Hele tegelwerk onder de jus. Bleek het ook nog eens meer naar moos te smaken dan andijviestamppot, maar die teleurstelling viel nog in het niet bij die sadistische verpakking. De bedenkers van de milieuvriendelijke 'slimme lipjes, praktische klepjes en handige tuitjes' zullen wel verpakkingstechnoloog of verpakkingsontwerper heten. En met een dikke bonus beloond zijn voor die geniale ideeën van ze. Maar daar lusten honden geen brood van. Nee, die krijgen ze toch niet uit de verpakking! Neem de sluiting van een pak hagelslag. Een luxe voerbakvormige strooituit die je als origamikunstenaar eerst in vorm moet brengen. Uiteindelijk heb je het pak met nodige grof geweld open gekregen, kun je het vervolgens nog met plakband repareren. Dan niet te noemen over voorgeperforeerde randjes die voor het eerste gebruik moet worden losgedrukt. Drama! Er gebeurt van alles, een forse deuk of knak in het pak, maar het voorgeperforeerde randje zelf geeft geen krimp. Waarom plastic om een komkommer? doelloos! Van die blikjes knakworstjes waar zo'n 'handig' lipje aan zit. 9 van de 10 keer trek je het ding er zo af, waardoor je alsnog met een blikopener aan de slag kunt. 'Hersluitbare' verpakkingen zeggen ze dan. Na 3 keer is de kaas alsnog opgedroogd. En wel eens een potje yoghurt of slagroom met zo'n dun folietje opengetrokken? Sinds een tijd is Coca Cola in 4 verpakt. Wil je 1 fles... En waarom blijft van een pak ontbijtkoek altijd het lekkerste aan het karton hangen? Dan die pakken frisdrank waar je eerst een dop open moet draaien en vervolgens een lipje open moet trekken. Gaat mis!. Kun je nog met een mes gaan prikken en hoor je gegarandeerd van je partner: “Wat doe je?” Grrr.. Kleine zakjes mayo of ketchup, koffiemelk cupjes, een doos suikerklontjes met een scheurrandje. Leverworst waarvoor je een schaar moet gebruiken en vervolgens heb je een schaar onder de leverworst. Waarom moeten mensen die potten niet open kunnen eerst de pot ondersteboven houden en een klap op de billen geven? Zakjes drop!? Waarom kun je die niet net zo makkelijk openen als een zak chips? Aan de bovenkant dus! Nee, je moet er zo'n stom hoekje afscheuren en dan scheurt meteen de hele zak van boven tot onder open. Zakken pinda's en nootjes trouwens hetzelfde verhaal, maar het kan nog erger. Niet alleen de voedingsindustrie kan er wat van. Wat te denken van de zogenaamde blisterverpakking. Van die hardplastic dingen. Die drijven menig mens tot absolute waanzin! Wie heeft er wel eens zonder schaar een geheugenkaartje voor je digitale camera uit de verpakking gehaald? Gebruik je een schaar, omdat je met een mes meer kans maakt op een geperforeerde long dan geheugenuitbreiding, haal je nog je handen open aan een stukje verfrommeld plastic. En wat te denken van Cd-hoesjes. Het ontdoen van het dunne plastic omhulsel zonder nagels is ondoenlijk? En dan verpakkingen IN de verpakking. Doet me denken aan die pionvormige houten poppetjes van vroeger. Als je er had 1 geopend kwamen nog 21, maar dan telkens kleiner. En het toppunt blijft toch wel een schaar of mes, waarbij je een schaar of mes nodig hebt om het er uit te peuteren. Maar niet alles gaat mis. De bijna tot doodstraf veroordeelde Bavariababes zijn weer op vrije voeten. Die waren wel leuk verpakt. |
| Laatst aangepast ( zaterdag, 17 september 2011 10:06 ) |